EL SECRETO DEL ÁGUILA - TAGUATO REMIÑEMI
Leer original (hacer clic) en: http://cafehistoria.ning.com/profiles/blogs/el-secreto-del-aguila-t...
Leer también en: http://dgaleanolivera.wordpress.com/el-secreto-del-aguila-taguato-r...
El ÁGUILA - Taguato ruvicha (http://www.salvemoslos.com.py/taguatoruvicha.htm) o Taguato ruvicha-Harpia Harpyja (http://es.wikipedia.org/wiki/Harpia_harpyja) - es el ave con mayor longevidad de esas especies. Llega a vivir 70 años, pero para llegar a esa edad, a los cuarenta años debe elegir entre una de dos opciones. Efectivamente, a los cuarenta años, sus uñas están apretadas y flexibles y no consiguen tomar a sus presas de las cuales se alimenta. Su pico, largo y puntiagudo; se curva, apuntando contra su pecho. Sus alas están envejecidas y pesadas y sus plumas gruesas. TAGUATO RUVICHA niko pe hekoverosâvéva guyrakuéra hesegua apytépe. Oikokuaa 70 ary peve ha upepeve oĝuahê haĝua -40 ary ohupytývo- oiporavova’erâ mokôi tapégui, peteî. Añetehápe, ombotývo 40 ary, ipyapê jejopy ha oku’epáma ha ndaikatuvéima oipyhy mbarete porâ mymba hembi’urâva. Ijuru’apy, ipuku ha hakuáva, ikarê ha ojeity ipyti’a gotyo. Ipepo ituja ha ipohýi ha hague katu ipoguasupa.
Taguato Ruvicha
Taguato Ruvicha ohasava'ekue sapy'ami che róga rupi
Situaciones parecidas nos suceden a lo largo de la vida. Hay momentos en que parece que ya hemos dado en nuestro trabajo, familia y comunidad todo lo que podíamos, pareciera como sí hubiéramos agotado nuestra creatividad y que ya no tenemos mucho que aportar. Nuestra vida se ve gris y envejecida. ¡Estamos en un punto de quiebre!. O nos transformamos como las águilas o estaremos condenados inexorablemente a morir. Umichagua mba’e ojehu ñandéve avei ñande rekove pukukuépe. Heta jey ñaimo’â ñame’êmahague ñandejehegui ikatumíva guive ñane mba’apohápe, ñande rogayguápe ha ñande rekohápe, vaicháku nahembyvéimava ñandéve mba’eve, ndaikatuiveimaha ñame’ê mba’eve. Ñande rekove iñipytû ha itujásapy’a. Ñande rape hakâmby ñandehegui. Ikatu ñambopyahu ñande rekove taguatóicha térâ ñañeme’ê manóme.
La transformación exige, primero, hacer un alto en el camino, tenemos -por ende- que resguardarnos un tiempo. Mirar hacia adentro, hacer una introspección, para comenzar el proceso de renovación. Solo así podremos desprendernos de esas añejas uñas y plumas para volar hacia el bienestar y el renacimiento. Ñembopyahu oikotevê, tenonderâite, ñambopytu’u ñande guata ha upeichahápe ñañemo’año peteî sapy’ami. Jajesarekova’erâ ñandepype, ñañepy’amongetava’erâ, ñañepyrû haĝua ñambopyahu ñande rekove. Upéicharô añoite ikatúta jahekýi umi ñane pyapê ha ñande rague tuja ikatuhaĝuáicha javeve teko porâve rekávo ha jeikovejey renonde’ávo.
Y ¿cuáles son esas plumas y uñas de las que tenemos que desprendernos?. Pues, cada uno puede identificarlas fácilmente en sus vidas: son aquellas actitudes y costumbres que nos truncan el cambio, que nos atan al pasado, a la mediocridad, a la falta de ánimo para avanzar al porvenir. En otros, puede tratarse de enojos, baja o alta estima, que obnubilan la vista y complican el logro de objetivos elevados. Debemos apearnos de costumbres y recuerdos que nos causan dolor. Solamente libres del peso del pasado y del mal vivir, comprenderemos y valoraremos la renovación. Ha mávapa umi ñande rague ha ñane pyapê tekotevêva jahekýi. Ha… peteîteî ñañeha’âva’erâ jajuhu ñande rekovépe: umíva hína umi tekopy ha jepokuaa ojokóva ñemoambue ha ñandejokuáva tembiasakuére, tekomeĝuáre ha kaiguerekóre ndoipotáiva jaguata tenonde gotyo. Ambue rekovépe umíva ikatu ha’e pochy, jejapo térâ je’apo’i, omoypytûva hapekuéra ha omoñepysângáva chupekuéra hembipota jehupytýpe. Ñañemboykeva’erâ umi jepokuaa ha mandu’arâ ñanembohasykatúvagui. Ñanesâsórô ñane rembiasakue pohyikue ha jeiko vai rapykuerégui añoite ikatúta ñaikûmby ha ñamomba’eguasu ñembopyahu.


